• Beginpagina
• Het bedrijf
• Nieuws
• Vlees
• Contact



'Toevallig' een kindje in Ethiopië

Hoe dingen soms lopen... Niet gedacht dat we één van onze sponsorkinderen zo snel al zouden bezoeken. Vijf weken nadat Gena officieel ons sponsorkind is geworden, zitten we al in zijn land, Ethiopië.

Gena is op een speciale manier in ons leven gekomen. Mijn man, Dirk Jan, was in september dit jaar 25 jaar werkzaam in onze vleesgrossierderij. We hadden voor ons personeel een tweedaagse zeiltocht bedacht naar Terschelling en als cadeau kregen de 15 personeelsleden elk een sponsorkind.

Ethiopië

Compassion zocht de kinderen uit. Het bleek dat er één kind bij zat uit Ethiopië. Aangezien wij in oktober een reis naar Ethiopië zouden maken, leek het ons een goed idee om Gena als sponsorkind te nemen. Aangezien Ethiopië een erg groot land is, leek het ons een kleine kans dat wij bij hem in de buurt zouden zitten. Nu bleek het toch echt zo te zijn dat wij maar 80 km van hem vandaan zouden zitten.

Bezoeken

De beslissing was gauw genomen, we zouden Gena en zijn familie gaan bezoeken! Donderdag 23 oktober jl. vertrokken we rond 9 uur in twee auto’s met 14 personen incl. Demissie, de medewerker van Compassion. Demissie raadde ons aan om onze eigen lunch mee te nemen, aangezien er in dat gebied geen lunch voor ons zou zijn. We besloten bij de bakker in de buurt een paar tassen met brood te kopen.

Bloemen

We vertrokken richting Nazret en van daar ging de tocht + 50 km in Oostelijke richting, over een hobbelig pad. Na ongeveer drie uur kwamen we, na een benzinestop aan bij het Compassion-project. We werden daar hartelijk verwelkomd door een grote groep kinderen die voor ons zongen. We waren zeer ontroerd! Vier kinderen uit de groep liepen naar voren en twee daarvan boden ons beiden een bosje bloemen aan. We vertelden toen dat we heel blij waren dat we dit project mochten bezoeken en we bedankten de kinderen voor het prachtige lied. Verder hebben we ons voorgesteld en verteld hoeveel kinderen we hadden en hoe oud ze waren.

Toilet

Daarna gingen we naar een kantoortje op het project, waar ons van alles verteld werd. Er zaten 179 kinderen in dit project, waarvan er 16 kinderen door Nederlanders gesponsord werden. Ook werd ons verteld hoeveel gezinnen een lichtje in de hut hadden en hoeveel er een toilet hadden. We kregen ook een schrift te zien waar de brieven in stonden die Gena aan zijn vorige sponsor geschreven had. Toen was het tijd dat we naar het huisje van Gena zouden gaan.

Gena

Met de auto’s reden we over de net geoogste tefvelden. En dan opeens komt een jongetje ons tegemoet lopen met nog een paar kinderen. We stopten en zien dan dat het “ons” kind, Gena, is. We stapten uit en gaven hem een hand. Ik pakte de foto die ik van hem heb en liet hem aan Gena zien. Er werden een paar foto’s gemaakt van Gena en ons, wat bijzonder, hier stonden we dan met ons sponsorkind in Ethiopië. Gena stapte bij ons in de auto, we reden nog een aantal kilometers en toen zagen we een aantal hutten staan. Eén daarvan is de hut van Gena.

Visite

We stoppen in de buurt van de hutten, en daar kwamen de ouders van Gena al naar ons toelopen met hun kinderen. We gaven elkaar een hand en ook de twee broertjes en twee zusjes van Gena begroetten we. Een hele groep buurtbewoners stond om ons heen, visite van ver kregen ze niet elke dag. We splitsten onze groep in tweeën en bezochten twee van de families van de hutten. Wij gingen naar het huis van Gena. Niet te geloven hoe primitief deze mensen woonden, we waren er stil van.

Stralen

Er stonden alleen wat stoeltjes en er was een soort open kast met wat spullen. Aan de zijkant, half achter een muurtje stonden wat eenvoudige bedden. Demissie vroeg aan de ouders wat Compassion hun gebracht had, het bleek eten en twee dekens te zijn. Toen was het tijd voor de meegebrachte cadeautjes. We gaven ze aan de kinderen, de gezichtjes gingen meteen stralen! Gena deed vol trots zijn voetbalshirt aan, zijn broertje zette stralend een oranje cap op en zus keek met glimoogjes naar haar barbie. Zusje van twee schrok van het stoffen popje maar Gena vond het geweldig. Tot slot vroegen we nog of we voor hen mochten bidden. Dat mocht en daar stonden we, allen zo verschillend en toch zo één in de Heer. Het was voor ons een geweldige ervaring om even in het leven van één van onze sponsorkinderen te stappen.

Dirk Jan en Talina Feenstra